Wie draagt de mama?

In onze moderne westerse wereld wordt de moeder na de bevalling vaak heel subtiel — en soms genadeloos snel — teruggeduwd in het ritme van “het gewone leven”. De kraamweek is amper voorbij of de verwachtingen sluipen binnen: weer zelf je ontbijt maken, zelf de was doen, het huis op orde, de sociale afspraken bijhouden, misschien zelfs alweer mails beantwoorden of sporten “om je lichaam terug te krijgen”.

Het idee van “snel weer on track” is diep verankerd in onze cultuur. Alsof de geboorte een korte pauze is, waarna je weer moet functioneren zoals daarvoor. Maar een bevalling verandert alles. Je lichaam is niet meer hetzelfde lichaam. Je geest is niet meer dezelfde geest. Je ziel draagt een nieuw verhaal. En toch… wie draagt de moeder in deze kwetsbare, magische, rauwe fase?

De vierde trimester

Hoe het ook kan – lessen van buiten het Westen

Als we kijken naar traditionele culturen in Azië, Afrika, Zuid-Amerika en het Midden-Oosten, zien we iets heel anders. Daar mag de moeder alles loslaten.

In sommige culturen blijft een vrouw veertig dagen binnen. Haar enige taak: rusten, voeden, helen, zijn. Familie en gemeenschap dragen haar. Er wordt voor haar gekookt. Haar wordt warm voedsel gebracht dat het lichaam voedt en herstelt. Ze wordt gemasseerd, gebaad, toegedekt. Haar baby ligt onafgebroken bij haar, huid op huid, zodat ze samen één geheel blijven terwijl de wereld hen draagt.

De moeder wordt zelf geboren in deze periode. En net zoals een pasgeboren baby tijd en nabijheid nodig heeft, heeft een nieuwe moeder dat ook.

Het stille gemis van de westerse vrouw

Veel westerse vrouwen voelen na hun bevalling een leegte die ze moeilijk onder woorden kunnen brengen. Ja, ze houden onvoorwaardelijk van hun baby. Ja, ze zijn dankbaar voor het nieuwe leven. Maar ergens vanbinnen is er een stille roep: Wie zorgt er nu voor mij?

In onze maatschappij is het antwoord vaak pijnlijk: Niemand. Je moet het zelf doen.En dus zetten moeders hun krachten in, terwijl ze die eigenlijk zouden moeten sparen. Ze dragen hun baby… en tegelijk zichzelf.

Tijd voor een nieuwe bedding

Wat als we opnieuw leren dat een moeder dragen net zo belangrijk is als een baby dragen? Wat als we onze kraamtijd heruitvinden, niet als een luxe maar als een recht? Wat als we als gemeenschap rondom nieuwe moeders gaan staan, zodat zij zich volledig kunnen overgeven aan rust, hechting en herstel?

Misschien betekent dat meer vrouwen voorbereiden op hulp vragen. Misschien betekent het dat partners en familie leren om écht aanwezig te zijn. Misschien betekent het ook dat we tradities van elders durven omarmen — en onszelf toestaan dat “on track” niet betekent dat je weer in de oude vorm past, maar dat je een nieuwe vorm mag aannemen.

Want een moeder die gedragen wordt, draagt de wereld.